Gevolgd in de media: meer langdurig zieken verliezen uitkering, maar niemand weet waar ze terechtkomen

De Standaard bericht dat het aantal langdurig zieken dat zijn ziekte-uitkering verliest na een evaluatie door de adviserende arts van het ziekenfonds de voorbije jaren sterk is gestegen. Bij Solidaris steeg het aantal stopzettingen van 9.305 in 2023 naar 13.179 in 2025 (+42%), bij CM van 4.235 naar 7.437 (+75,6%), en bij de Onafhankelijke Ziekenfondsen met 58,3% tussen de eerste jaarhelft van 2024 en die van 2026. Volgens de ziekenfondsen hangt dit samen met de sinds 2024 verplichte contactmomenten met de adviserende arts en met extra aangeworven personeel.

Wat er vervolgens met deze mensen gebeurt, is echter niet duidelijk. De ziekenfondsen stoppen hun opvolging zodra de arbeidsongeschiktheid wordt beëindigd, en ook de FOD Werkgelegenheid en het RIZIV monitoren niet waar deze groep terechtkomt. Lokale OCMW's, verenigd in de VVSG, geven aan dat ze door strenger ziekenfondsenbeleid een "verdoken bijkomende werklast" ervaren, bovenop de al hoge instroom van geschorste langdurig werklozen. Ter vergelijking: bij langdurig werklozen die hun uitkering verliezen, houdt de RVA wél nauwkeurig bij of ze werk vinden, een ziekte-uitkering aanvragen of bij het OCMW belanden.

Dit artikel legt een blinde vlek bloot die werkplekarchitecten net proberen te vermijden: mensen die uit een uitkeringssysteem vallen, zonder dat iemand hen actief begeleidt naar een volgende stap. Net die overgang — van "arbeidsongeschikt bevonden" naar een concreet en haalbaar traject richting werk — is waar werkplekarchitecten het verschil maken. Zonder gerichte begeleiding dreigt deze groep tussen de mazen te vallen, met alle gevolgen van dien voor de betrokkenen en voor lokale besturen die de rekening gepresenteerd krijgen.