Sollicitanten aan het werk !

De voorbije dagen en maanden was ik enkele keren aan de slag voor aanwervingen van nieuwe medewerkers: tien arbeidsconsulenten en een logistiek-administratieve duizendpoot. De sollicitanten hebben me weerom wat geleerd. Op risico te vervallen in veralgemeningen. Dus corrigeer me maar.

Met jonge springers moet je snel zijn. Of toch weer niet? Hun enthousiasme valt me op bij de eerste contactlegging, onmiddellijk na hun aanmelding. Maar even vlug zijn er die afhaken en laten weten dat ze het toch niet dat vinden. Voor velen is het jobdoelwit niet volledig uitgeklaard. Weten ze eigenlijk niet precies wat ze willen. Of juist wel. En maar goed ook. Hun loopbaan ligt voor hen. Het is hun tijd om te experimenteren en met goesting hun job te kiezen. En dat doen ze. Ze staan echt aan het stuur van hun loopbaan, met alle kansen voor zich.

Met de middengroep komt er meer realiteitszin bovendrijven. Ze hebben al enige werkervaring achter de rug. Relativeren sommige werkaspecten. Zetten deze af tegen elkaar en overwegen meer. De tijd en hun levensfase legt wel wat druk op hen. Bij sommigen is er al eens een kink in de kabel geweest. De aankoop van een huis. Een gezin dat zorg vraagt. Het maakt hen bedachtzamer om weloverwogen in een nieuw jobverhaal te stappen. Geleidelijk voel ik hen ook meer uitpakken met de troef aan stagemogelijkheden die het werkplekleren heeft geïnstalleerd.

De vijftigplussers verdienen directe werkkansen. Het komt mij over als de meest pijnlijke situatie vandaag. Je ziet veelal in hun ogen de drang om opnieuw aan het werk te willen. Hun frustraties bij de sollicitaties wanneer ze telkens worden afgewezen. Laat staan het aantal keer dat ze geen antwoord krijgen. Ze geloven de antwoorden van werkgevers ook niet langer. 'Het draait om de leeftijd,' stellen ze, 'Kijk eens welke ervaring ik hier kan aanreiken.' Geleidelijk hoor je hen ook zeggen dat ze niet meer te kiezen hebben, maar ze willen iets nuttigs te doen hebben. Sommigen met de verwachting dat ze nog een kering kunnen maken in hun loopbaanrichting. Veel frustratie ook over het gebrek aan begeleiding en ondersteuning. Echt pijnlijk. Ik schaam me als dienstverlener op die Vlaamse arbeidsmarkt. Voel me hulpeloos. De overheid moet hier echt meer investeren dan wat ze vandaag doet!

Conclusie: er zijn nog veel werkzoekenden met wie de bedrijven echt wel aan de slag kunnen. Nog velen die echt willen werken. De overheid heeft de verantwoordelijkheid om deze mensen actief te houden. Want vandaag dreigen ze te verzinken in dromen, verwachtingen en frustraties. Bij elke sollicitatie opnieuw. En dit terwijl er nog zoveel nuttig werk is te doen. Als de spanning op de arbeidsmarkt blijft stijgen, hebben we hen echt nodig. Dus: werk maken van deze opdracht!

Vandaag ga ik er opnieuw 85 teleurstellen, ten goede van die 11 kandidaten die de jobs krijgen aangeboden. Het blijft een dubbel gevoel.
Bert Boone.

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Deze vraag is om te testen of u een menselijke bezoeker bent en om geautomatiseerde spam te voorkomen.
2 + 16 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.

Downloads