De hybride op de arbeidsmarkt

Te lang zijn we in Vlaanderen bezig over het al of niet beperken van de duurtijd van de werkloosheidsuitkering. Over veel items zijn we het eigenlijk eens: we willen geen werkloosheidsvallen; we willen dat mensen die willen werken erop vooruitgaan; we zijn met zijn allen tegen sociale fraude. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan om onze eensgezindheid te onderstrepen.

Hoe komt het dan dat we deze eensgezindheid niet kunnen omzetten in oplossingen? Hoe blijven we het voor elkaar krijgen dat we oppositioneel denken, in tegenstellingen, in of/of keuzes? Ive Marx geeft in De Standaard van 12/3 een antwoord: 'omwille van de complexiteit van het Belgisch systeem'. De verschillende systemen kennen geen samenhang. Hierdoor werken ze ook niet of onvoldoende activerend.

Er zijn evenwel voorbeelden die illustreren dat we onderweg zijn. De progressieve tewerkstelling, met een combinatie van ziekte-uitkering en tewerkstelling, is alom geprezen. Ook de IBO (individuele beroepsopleiding op de werkvloer) die de werkloosheidsuitkering met een opleidingsvergoeding combineert, werkt stimulerend.

De combinatie van maatregelen kan nog beter en vooral meer. Allereerst wordt het zaak om werkzoekenden met lage werkloosheidsvergoedingen geen kosten aan te jagen voor hun zoektocht naar werk. Kostendekkende verplaatsingsvergoedingen zouden regel moeten zijn. De nettolonen, vooral voor kortgeschoolden, dienen effectief vooruitgang te bieden. Want dat het armoederisico ook bij werkenden stijgt hoort niet.

Hopelijk kunnen we iets leren van de auto-industrie, waar de hybride (en/en) alsmaar meer veld wint.

Bert Boone

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Deze vraag is om te testen of u een menselijke bezoeker bent en om geautomatiseerde spam te voorkomen.

Downloads